این روزها سلاممون هم بهانه شده. حس می کنم حتی وقتی همدیگرو صدا می زنیم، لقب هایی که به هم نسبت می دیم هم بهانه است. همدیگر را صدا می زنیم: دوست من، برادر من، خواهر من، همشهری من، عشق من! و….

این روزها هروقت این واژه ها را میشنوم تنها چیزی که حس می کنم اینه که یک نفر داره دل یک نفر را برای همون هدفش غارت می کنه!

دنیا  شده “جنگل مولا”. خودخواهی و غرور قانون شده و انسانیت هم مدت هاست رد صلاحیت و خانه نشین شده یا شاید هم نه، بابا کشتنش رفت!

عجب جنگلیه این جنگل مولا!

بیچاره اون کسی که هنوز نفهمیده داره تو جنگل مولا زندگی می کنه.

بیچاره اون کسی که تو این جنگل دنباله محبت می گرده، از دیو و دد ملول شده و دنبال انسان می گرده، از آدم هاش خسته شده و دنبال حیوون هاش میگرده!!!

بیچاره…………

بیچاره دلی که خوش به باران باشد