وقتی خبر مرگ استاد پریش را شنیدم بی اختیار به یاد این شعر استاد افتادم:

گویند تا کدام زمان زنده ای “پریش”               تا آن زمان که درد و بلا می توان کشید

گزارش ویژه بزرگداشت این دو شاعر برجسته(پریش و آشفته) در خبرگزاری مهر منتشر شد که در ادامه می خوانیم:

پدر به عشق پسر تاب نیاورد

استاد بهرام سیاره متخلص به” پریش” ساعت هشت صبح روز بیستم مردادماه در ۶۷ سالگی در شهرضا درگذشت و پدرش استاد قاسم سیاره متخلص به “آشفته” که طاقت دوری فرزند را نداشت کمتر از سه ساعت همسفر وی شد و به دیار باقی شتافت. پیکر این دو شاعر پرآوازه عصر پنجشنبه با حضور خیل عظیم هنرمندان و مردم شهرضا تشییع و در جوار امامزاده شاهرضا-صحن علما به خاک سپرده شدند.

سبک اشعار این دو شاعر شهرضایی آمیخته ای از سبک اصفهـانی و عراقـی و خمیر مایۀ کلامشان توحید، عاشقانه زیستن، آزادگی و بی نیازی بود.

این دو شاعر پرآوازه در سروده هایشان از مضمون های ابداعی به سبک غزل با همۀ ترکیب ها بهره می‌گرفتند وابتکارشان سرودن اشعار محلی بود.

شاید آنچه باعث حیرت همگان از شنیدن خبر مرگ “پریش” و “آشفته” شد، همزمانی زمان مرگ آنان بود. امید سیاره، فرزند مرحوم قاسم سیاره در این زمینه می‌گوید: برادر و پدرم یک روح در دو کالبد بودند و ارتباط روحی آنان به قدری عمیق بود که با هم رفتند و مشیت الهی بر این بود که پدر داغ مرگ پسر را نبیند. پریش نیز در قسمتی از اشعار خود، صالع خود را به مانند طالع پدر خود می‌داند و می‌گو‌ید:

طالع آشفته را دارد پریش                    آنکه از خاکسترش این خلق شد

ادامه مطلب را بخوانید »