به گزارش CHN روز گذشته در حالی مترو اصفهان نشست کرد که گفته می‌شد احتمالا بخشی از اتصالات رمپ سی و سه پل آسیب دیده و باعث فروریزی آن شده است.

در همین رابطه یکی از کارشناسان میراث فرهنگی اعلام کرد که رمپ پل سالم بوده و هیچ آسیبی به سی و سه پل وارد نشده است؛ اما از آنجایی که فاصله محل تخریب به رمپ پل نزدیک بوده و رمپ سی و سه پل پس از اتصال به سطح زمین در زیر آن نیز ادامه دارد، احتمال تخریب اتصالات رمپ وجود دارد.

نشست زمین حدود ساعت ۱۸ روز دوشنبه دوم اسفند ماه اتفاق افتاده است. پس از رخ دادن این مساله، مسئولین با اتخاذ تدابیر ویژه ترافیکی در اطراف محل و استقرار نیروهای آتش‌نشانی، از گسترش آن جلوگیری کرده و با تزریق بتون به کمک میکسر، سعی در پر کردن حفره ایجاد شده کردند.

گفتنی تا ساعت ۲۴ سه دستگاه میکسر، بتون به درون حفره تزریق کردند تا حفره ایجاد شده پر شود.

یکی از اعضای تیم فنی مترو اصفهان که دیروز در محل نشست زمین حاضر بود، در خصوص آغاز عملیات حفاری اعلام کرد: «حفاری این تونل در حدود پنج روز است که آغاز شده و تاکنون ۴ رینگ حفاری داشته ایم که اکنون با این مشکل یعنی نشست زمین مواجه شدیم.»

وی سستی زمین را عامل اصلی نشست زمین در این نقطه اعلام کرد.

از سوی دیگر و با رجوع به صحبت‌های دو سال قبل عبدالجواد زعفرانی، مدیرعامل سازمان قطار شهری اصفهان دو روز پس از ایجاد انحراف در مسیر تونل شرقی اصفهان در می یابیم که وی در آن زمان نقطه توقف دستگاه حفار(تی بی ام) این خط را، در کنار رمپ جنوبی ۳۳ پل و در مجاورت آسفالت خیابان موازی رودخانه یعنی درست در نقطه نشست دیروز اعلام کرده بود.

حال مشخص نیست دلیل این نشست طبق گفته این عضو تیم فنی آغاز عملیات حفاری بوده و یا تعمیرات اساسی دستگاه کاترهد و تغییر فشار محفظه غواصان باعث ایجاد این مساله شده است.

تونل شرقی خط شمال- جنوب مترو اصفهان در شهریور ماه سال ۸۸، پس از عبور از زیر رودخانه زاینده رود، در حدود ۳۰ رینگ (طولی معادل ۴۰ متر) در کنار سی و سه پل به اشتباه حفاری شده و از مسیر اصلی خود منحرف شد.

این خبر که در آن زمان با خاموشی و عدم پاسخگویی مسئولین مربوطه همراه بود به وسیله یک منبع آگاه در سازمان قطار شهری شهرداری اصفهان فاش شد.

وی در آن زمان گفته بود که واگن‌های حمل خاک های حفاری شده، مصالح غیر عادی بتون مانند که به قسمتی از پی یک سازه شباهت داشته دیده شده است که احتمال این قضیه وجود دارد که دستگاه در زمان انحراف با رمپ جنوبی سی و سه پل برخورد کرده و این مصالح، قسمتی از پی سی و سه پل باشد که در صورت صحت داشتن این قضیه و آسیب دیدن پی سی و سه پل، احتمال نشست کردن پل در زمان جاری شدن آب در رودخانه وجود دارد که پی بردن به درستی این احتمال، نیازمند بررسی های بیشتر است.

هرچند این مساله بارها از سوی مسئولین رد و هرگونه برخورد دستگاه حفار با قسمتی از سازه سی و سه پل تائید نشد و مسئولین کمترین فاصله تونل مترو از سی و سه پل را ۴۰ متر اعلام کردند، ولی حادثه دیروز گواه نزدیک تر بودن این فاصله به سی و سه پل است به گونه ای که نقطه نشست زمین در حادثه دیروز، ۱۰ متر(در امتداد) رمپ جنوبی سی و سه پل قرار دارد.

مرتضی سقائیان، شهردار اصفهان نیز در کنفرانس مطبوعاتی خود پس از انتشار خبر انحراف تونل مترو در شهریورماه ۸۸ با اشاره به فاصله تونل مترو از سی و سه پل گفته بود: «برخی از مطبوعات در این راستا دست به شایعه پراکنی زدند و از ضربه زدن دستگاه TBM به پایه سی وسه پل خبر دادند در حالی که طبق مستندات موجود اکنون فاصله از پایه پل در نقطه شروع انحراف ۴۲ متر و ۲۶ سانتیمتر و این فاصله در نقطه میانی انحراف ۴۵ متر و ۷۷ سانتیمتر و در نقطه پایانی نیز ۷۱ متر است.»

گفتنی است، پرونده مترو شمال-جنوب اصفهان به دلیل حرکت این تونل در بافت تاریخی شهر از آغاز با مخالفت‌های گسترده روبرو بود که در این میان ارایه آمارهای گوناگون از سوی مسئولین و یا پنهان سازی برخی مسائل به فروریختن دیوارهای اعتماد مردم به این پروژه بیشتر دامن زد.

در پرانتز:
لینک گزارش من در CHN

http://www.chn.ir/news/?section=2&id=52168

گزارش من در خصوص روز اصفهان، تاریخچه آن و اختلاف بین سازمان های مردم نهاد و شهرداری اصفهان در این خصوص که در خبرگزاری مهر منتشر شد:

هفته گذشته در شهر اصفهان در حالی “هفته اصفهان” به همت جمعی از اصفهان‌شناسان٬ دوستداران و سازمانهای مردم نهاد برپا شد که برخی دیگر از دستگاه ها روز دیگری را برای اصفهان نامگذاری کرده‌اند.

به گزارش خبرنگار مهر در اصفهان، شاید شنیدن خبر گرامیداشت روز و هفته اصفهان در هفته اول آذرماه٬ بسیاری افراد را متعجب کرد زیرا شهرداری اصفهان با دامنه رسانه‌ای و تبلیغاتی گسترده خود سوم اردیبهشت را روز اصفهان می‌نامند و در آن روز ویژه برنامه‌هایی را نیز برگزار می‌کند.

این درحالی است که سازمانهای مردم‌نهاد در اصفهان روز اول آذر را روز اصفهان می‌دانند و برای انتخاب خود نیز دلایل زیادی دارند.

آنان معتقدند فراخوانی در سال ۸۳ به بسیاری از چهره های فرهنگی و هنری، فرهیختگان، اصفهان شناسان و استادان دانشگاه ها برای نامگذاری روز اصفهان ارسال شد تا این افراد پیشنهادهای خود را برای گزینش روزی برای اصفهان با ذکر دلایل و مستندات کافی و با توجه ریشه های تاریخی و فرهنگی آن بفرستند.

سرانجام در اردیبهشت ماه سال ۱۳۸۴ همه پیشنهادهای رسیده به دبیرخانه “هم اندیشی برای نامگذاری روز نکوداشت اصفهان” بررسی و به داوری گذاشته شد و پس از گفتگوهای بسیار، اصفهان شناسان به رای اکثریت روز یکم آذر ماه هر سال را به عنوان  روز نکوداشت اصفهان گزینش و تصویب کردند و نگاره تاریخی منقوش بر کاشیکاری های سردر بازار قیصریه اصفهان را که با اقتباس از صورت فلکی برج قوس (آذرماه) و با محتوایی متعالی طراحی شده، به عنوان نماد اصفهان برگزیدند.

طالع بنیان شهر اصفهان در ماه آذر (قوس) دیده شده است

در این زمینه یک اصفهان شناس که خود از امضا کنندگان بیان‌نامه نامگذاری روز اصفهان است٬ در گفتگو با مهر به بیان دلایل تاریخی نامگذاری اول آذر به عنوان روز اصفهان اشاره کرد.

حشمت‌الله انتخابی در این زمینه به خبرنگار مهر گفت: می‌دانیم در قدیم طالع متولدین را بر اساس صورت فلکی انتخاب می‌کردند. همچنین مرسوم بود برای شهرها نیز بر اساس طالع روز و ماه احداثشان را انتخاب می‌کردند. (هر کدام از برجها مطابق زمان تولد افراد یا مکان)

وی افزود: دلیل انتخاب آذر ماه (برج قوس) برای اصفهان این بود که بر اساس مستندات تاریخی طالع بنیان شهر اصفهان در ماه آذر (قوس) دیده شده و همچنین براساس اسناد تاریخی در بسیاری متون کهن خشت اول شهر اصفهان را در ماه آذر گذاشتند و برج قوس را طالع اصفهان انتخاب کردند.

انتخابی به نوشته‌های جابر انصاری در این باره اشاره کرد که گفته است: “طالع اصفهان برج قوس است. رکن الدوله دیلمی زمانی که قمر در برج قوس بود، باروی اصفهان را بنا نهاد.” در سال ۳۲۷ قمری این شهر به دست رکن‌الدوله دیلمی افتاد که وی نیز اصفهان را پایتخت خود قرار داد.

وی در پایان به نوشته‌های حمدالله مستوفی در “نزهت القلوب” به این موضوع اشاره کرد که می‌گوید: “رکن‌الدوله حسن بویه اصفهان را بارو کشید دور بارو ۲۱ هزار گام باشد و طالع امارتش برج قوس است.”

امضای شهردار اصفهان بر زیر بیان نامه مصوب اصفهان شناسان

همچنین در آن زمان بیانیه‌ای به این مناسب صادر شد و به امضای بزرگان شهر٬ استادان دانشگاه٬ اصفهان‌شناسان و .. رسید که در قسمتهایی از این بیانیه آمده است: “از آنجا که احداث باروی حفاظتی یا حصار بزرگ اصفهان به منظور تضمین امنیت شهر تاریخی اصفهان در دوران دیلمیان و در زمان حسن رکن الدوله دیلمی (۳۲۲ – ۳۶۶ هجری قمری) صورت گرفت و برپایی این باروی امنیتی به عنوان نقطه عطفی در تاریخ اصفهان شناخته می‌شود، یاد روز آن رویداد تاریخی از این روی شایسته تر از دیگر پیشنهادهاست.

همچنین چون در آن زمان برپایی باروی بزرگ اصفهان بر بنیان زایچه این شهر در آذر ماه (برج قوس) صورت گرفت، لذا روز یکم آذرماه هر سال (مطابق با ۲۲ نوامبر) به عنوان روز نکوداشت اصفهان برگزیده می‌شود.

از نکات جالب این بیان‌نامه٬ امضای دکتر مرتضی سقائیان نژاد٬ شهردار اصفهان در زیر آن است که مهر تائید وی بر محتوای بیان‌نامه است٬ این در حالی است که شهرداری اصفهان بر اساس مصوبه شورای اسلامی شهر اصفهان راه دیگری در پیش گرفت و روز سوم اردیبهشت که آن را روز تولد شیخ‌بهایی می‌دانند٬ به عنوان روز اصفهان نام‌گذاری کرده است.

سوم اردیبهشت روز تولد شیخ‌بهایی نیست

در حالی که شورای شهر اصفهان به این دلیل که سوم اردیبهشت روز تولد شیخ بهایی است٬ این روز را به عنوان روز اصفهان نامگذاری کرده به اعتقاد بسیاری افراد این تقارن صحیح نبوده و روز تولد شیخ‌بهایی سوم اردیبهشت نیست.

در این زمینه حشمت الله انتخابی به خبرنگار مهر گفت: روز تولد شیخ بهایی سوم اردیهشت ماه نیست و این روز در تقویم رسمی کشور به صورت قراردادی به نام روز بزرگداشت شیخ بهایی نام گذاری شده و شورای اسلامی شهر در این مورد اشتباه کرده است.

وی تصریح کرد: روز تولد شیخ بهایی در۱۷ ذی الحجه۹۵۳ هجری قمری است که تقریبا برابر با هشت اسفند ماه می‌شود.

همچنین سازمانهای مردم‌نهاد در این خصوص معتقدند که روز سوم اردیبهشت در تقویم رسمی کشور، روز زمین پاک و چند مناسبت دیگر نیز هست و از سوی دیگر در اردیبهشت ماه با تراکم مناسبتها در تقویم مواجه ایم.

آنان معتقدند در بهار به اندازه کافی گردشگر از اصفهان دیدن می کند و یکی از اهدف انتخاب آذر ماه این بود که گردشگری در اصفهان در نیمه دوم سال نیز رونق بیابد.

انتخابی همچنین بر این باور است که اصفهان آن اندازه بزرگ است که ظرفیت دارد که هر هفته برای آن روز بزرگداشت برگزار کرد اما بهتر است یک روز به نام اصفهان در درگاه شمار رسمی کشور ثبت شود.

باید فقط یک روز به نام اصفهان نامگذاری شود

در این زمینه استاندار اصفهان در پاسخ به این سوال خبرنگار مهر در خصوص اختلاف سازمان‌های مردم نهاد و شهرداری اصفهان در خصوص نامگذاری روزی به نام اصفهان گفت: این اختلاف باید حل شود و بالاخره نمی‌توانیم بیشتر از یک روز را به این عنوان بیاوریم.

علیرضا ذاکر اصفهانی افزود: البته هرچه ما در خصوص تاریخ٬ هنر٬ فرهنگ اصفهان بحث کنیم و آن را گرامی بداریم ارزشمند است ولی باید در این خصوص تفاهم حاصل و تنها یک روز به نام اصفهان نام‌گذاری شود.

وی تاکید کرد: به زودی در خصوص این قضیه جلساتی برگزار می‌کنیم تا این تفاهم حاصل شده و شاهد یک روز به نام اصفهان باشیم.

گزارش: ایمان حجتی


ایمان حجتی : “ما لشگر حسینیم و باید حسین‌وار بجنگیم”. این گفته حاج حسین خرازی فرمانده افتخارآفرین لشگر ۱۴ امام حسین(ع) است؛ لشگری که ضمن شرکت موفقیت‌آمیز در کلیه عملیات‌های سرنوشت‌ساز ازجمله عملیات بیت‌المقدس که به آزادسازی خرمشهر انجامید، بیش از ۱۰ هزار شهید تقدیم میهن عزیزمان کرد.
حسین خرازی، فرمانده سرفراز لشگر امام حسین(ع) اولین رزمنده‌ای بود که ساعت ۱۱ صبح ۳/۳/۱۳۶۱ با جیپ فرماندهی خود از خاکریز غربی عبور کرد و وارد خرمشهر شد. این خبر بزرگی بود که شبکه‌های بی‌سیم یگان‌های مختلف و قرارگاه کربلا که هدایت عالی عملیات را به عهده داشت دریافت کردند و رزمندگان با شنیدن آن سجده شکر به جا آوردند.
لحظات آزادسازی
سیدعلی بنی‌لوحی در “کتاب شور عاشقی” که به ذکر خاطراتی از این سردار بزرگ اختصاص دارد در خصوص عملیات بیت المقدس می‌نویسد: در عملیات بیت‌المقدس لشگر امام حسین با سازماندهی ۲۳ گردان پیاده و احراز توان رزمی بسیار عالی، فراتر از یک لشگر ظاهر شد و این بار منطقه‌ای به حسین واگذار شد که به آن عشق می‌ورزید.
مقاومت دو ساله رزمندگان دارخوین در تصرف، تامین و نگهداری بیش از ۴۰ کیلومتر سرپل مناسب در جبهه میانی منطقه عملیاتی بیت‌المقدس در غرب کارون باعث شد تا لشگر امام حسین(ع) بتواند همراه با لشگرهای مجاور خود در اولین مرحله عملیات، قسمت قابل توجهی از جاده اهواز-خرمشهر را تصرف کند.
هدایت و حضور موثر حسین باعث شد نیروهای او به عنوان یگان اصلی در مرحله دوم عملیات نیز به کارگیری شوند و این بار هدف، رسیدن به خط مرزی در منطقه زید بود. عملیات بیت‌المقدس یک ماه به درازا کشید و در این مدت حسین نه تنها به عنوان بازوی توانمند فرماندهی عالی عملیات ایفای نقش می‌کرد، بلکه از هر لحظه، برای حضور مستقیم در خط مقدم منطقه نبرد سود می‌برد و در سایه خصلت‌های ذاتی خود به جبهه اسلام قوت می‌بخشید.
در سحرگاه سوم خرداد، کریم نصر فرمانده گردان موسی ابن جعفر(ع) که ماموریت رسیدن به اروندرود از مسیر گمرک خرمشهر را به عهده داشت حسین را از طریق بی‌سیم مطلع کرد:
-حسین حسین، حسین کریم.
-کریم، حسین به گوشم
-به حول و قوه الهی به هدف رسیدیم. بچه‌ها الان کنار اروندرود…
-می‌خوام دستت را تو آب بزنی، وضو بگیری.
به این صورت بیش از ۱۵ هزار نفر نیروی سازمان یافته عراق در محاصره کامل رزمندگان اسلام قرار گرفتند. لحظات پرشور که پس از چند ساعت درگیری شدید، به آزادسازی خرمشهر انجامید. حسین خرازی، فرمانده سرفراز لشگر امام حسین(ع) اولین رزمنده‌ای بود که ساعت ۱۱ صبح ۳/۳/۱۳۶۱ با جیپ فرماندهی خود از خاکریز غربی عبور کرد و وارد خرمشهر شد. این خبر بزرگی بود که شبکه‌های بی‌سیم یگان‌های مختلف و قرارگاه کربلا که هدایت عالی عملیات را به عهده داشت دریافت کردند و رزمندگان با شنیدن آن سجده شکر به جا آوردند.[۱]

پیشانی تصمیم تاریخی
سردار سرلشگر محسن رضایی، فرمانده سابق سپاه پاسداران انقلاب اسلامی با ذکر خاطره‌ای از جانفشانی‌های دو تیپ امام حسین(ع) و نجف اشرف به فرماندهی حسین خرازی و احمد کاظمی اینچنین می‌گوید:
در عملیات بیت‌المقدس چند لشگر باید از رودخانه کارون عبور می‌کردند و به جاده اهواز-خرمشهر می‌رسیدند. در مرحله دوم و سوم عملیات منطقه قفل می‌شود و کار به کندی پیش می‌رود. کمبود نیرو و خستگی فراوان، طولانی شدن عملیات و تکمیل نشدن محاصره خرمشهر و تدابیری که دشمن اتخاذ می‌کرد و با زدن پل روی اروند عقبه خود را در شهر تامین می‌کرد، همگی باعث شده بود که تصور پیروزی و بازپس‌گیری شهر کم‌رنگ شود.
قرارگاه فرماندهی عملیات، تصمیم بزرگی گرفت و به کلیه نیروهای درگیر ابلاغ کرد که به هر قیمت ممکن چند کیلومتر باقیمانده تا اروندرود را طی کنند تا محاصره شهر کامل شود و امکان آزادسازی شهر بوجود آید.
پیشانی اجرای این تصمیم بزرگ و تاریخی دوران دفاع مقدس برعهده دو تیپ امام حسین(ع) و نجف اشرف به فرماندهی حسین خرازی و احمد کاظمی بود که با شرایطی بسیار سخت و موانعی فراوان توتنستند حدود ساعت ۱۱ صبح ۳ خرداد محاصره را کامل و به عنوان اولین نفرات ایرانی وارد خرمشهر شوند.[۲]

فرماندهان دلگرمی
تصور اینکه در عملیات بیت‌المقدس ابتدا از رودخانه کارون عبور شود و سپس ۳۰ کیلومتر به سمت خرمشهر حرکت صورت گیرد و از پشت نهر عرایض طی ۳ مرحله دشمن کاملاً محاصره شود، فکر کودکانه‌ای به نظر می‌رسید.
دشمن هرگز تصور نمی‌کرد که از پشت جاده شلمچه دور خورده و غافلگیر شود. چگونه این اتفاق بزرگ رخ داد؟
دو تیپ نجف اشرف و امام حسین(ع) که محور اصلی عملیات را در اختیار داشتند، به این مهم نائل شدند و اولین نیروهایی که وارد خرمشهر شدند، نیروهای این دو تیپ بودند. دیگر تیپ‌ها و محورها و همه فرماندهان عملیات بیت المقدس به این دلگرمی داشتند که محور اصلی عملیات در دست حسین خرازی و احمد کاظمی است و این دو کنار آنها هستند.
قرارگاه فتح شامل سه یگان رزمی به فرماندهی احمد کاظمی، حسین خرازی و مرتضی قربانی و یک فرمانده قرارگاه از سپاه و یک فرمانده از ارتش، سازماندهی بخش مهمی از منطقه عملیاتی را برعهده داشتند.
روزهای آخر عملیات فرماندهان قرارگاه به خوبی حدس می‌زدند که به زودی خبر رسیدن احمد و حسین و مرتضی به پشت دروازه‌های شهر می‌رسد و اینچنین شد. آنان فاتحان واقعی خرمشهرند هرچند هرگز به آن اعتراف نکردند چون مانند بقیه معتقد بودند خرمشهر را خدا آزاد کرد[۳]

ابتکار بزرگ
گردان‌های پیاده پس از عبور از دژ خرمشهر، از طریق گمرک به اروندرود رسیدند. با محاصره کامل ارتباط مخابراتی فرماندهان عراقی با یگان‌های محاصره شده برقرار بود و به همین خاطر توسط هلی‌کوپترهای نظامی از جناح جنوبی اروندرود تدارک می‌شدند. چندین مرتبه نیروهای عراقی به خاکریز تحت تصرف ما حمله کردند و هر بار توسط رزمندگان به رگبار بسته شدند.
باید تدبیری اندیشیده می‌شد تا وحدت نیروهای محاصره شده دشمن از بین می‌رفت و انگیزه مبارزه از آنان گرفته می‌شد. زیرا درگیر شدن با آنان برای ورود به شهر و گسترش جنگ شهری تلفات زیادی به همراه داشت.
حسین از اولین لحظه رسیدن نیروها به اروندرود، در خط مقدم مستقر شد و با یک دستگاه جیب سراسر منطقه را کنترل می‌کرد. وی قبل از شروع مرحله سوم عملیات، زمانی که گردان‌های خط‌شکن را برای اجرای طرح مانور توجیه می‌کرد، گفت: “باید هدف اصلی تصرف خرمشهر باشد اگر تا بصره هم پیش رویم مردم در انتظار آزادی خرمشهر هستند”.
در ساعات اولیه روز یکی از افسران دشمن به اسارت ما درآمد، حسین با او صحبت کرد و اطلاعات لازم از وضع عراقی‌ها را در داخل شهر بدست آورد.
در کنار خاکریز نشسته بودیم، حسین برای ورود به شهر در فکر بود. پس از چند دقیقه دستور داد اسیر عراقی را به خط بازگردانند. این بار او را بیشتر تحویل گرفت. کم کم اسیر عراقی از رفت و آمدی که دور و بر او بود فهمید که فرد مهمی است اما باور نمی‌کرد که فرمانده لشگر باشد.
حسین به افسر عراقی گفت: “تو را به داخل شهر می‌فرستیم. با سربازان عراقی صحبت کن و بگو ما مردم بدی نیستیم و با آنها بدرفتاری نخواهیم کرد. آنها را قانع کن که نترسند و تسلیم شوند وگرنه بسیاری از آنان زیر آتش کشته خواهند شد”.
اسیر عراقی تحت تاثیر برخوردهای خوب بچه‌ها قرار گرفته بود. خرمشهر زیر آتش سنگین طرفین درگیری بود. او اکراه داشت دوباره به میان عراقی‌ها بازگردد اما وقتی به اهمیت کار خود پی برد قبول کرد. از خاکریز بالا رفت و از مسیری که در دید نبود به طرف ساختمان چند طبقه سفیدرنگی که در گمرک خرمشهر بود حرکت کرد.
چند دقیقه قبل یک هلی‌کوپتر دشمن که قصد داشت مهمات برای نیروهای خود تخلیه کند با آتش رزمندگان سقوط کرد و نیروهای محاصره شده دشمن از نظر روحی در وضعیت خوبی نبودند. همه منتظر نتیجه ماندیم. دقایقی گذشت. ناگهان در کمال تعجب مشاهده کردیم که هزاران عراقی به سمت ما می‌آیند. صدای الله‌اکبر و الموت للصدام آنها بلند بود، بیشتر آنها پارچه‌ای سفید به علامت تسلیم در دست داشتند. عده آنها آنقدر زیاد بود که می‌ترسیدیم حتی بدون اسلحه بر ما غلبه کنند.
از آن نقطه حدود ۱۵ هزار نفر از سربازان دشمن به اسارت درآمدند. اسرای عراقی را در حال دویدن به اطراف جاده اهواز هدایت کردیم. آن صحنه یکی از عجیب‌ترین رویدادهای دفاع مقدس بود.
ابتکار جالب اسطوره دفاع مقدس، حاج حسین خرازی به نتیجه رسید و با حداقل تلفات ممکن در این مرحله از عملیات و محاصره یک روزه، خرمشهر باز پی گرفته شد. در حالی که در روزهای اول جنگ، مدافعان مظلوم این شهر بدون در اختیار داشتن سلاح‌های مورد نیاز، ۳۵ روز مقاومت کرده بودند.[۴]

فرمانده مبتکر
سردار سرلشگر محسن رضایی در مورد ابعاد شخصیتی حسین خرازی می‌گوید: حسین خرازی یک فرد بسیار مبتکر و نوآور بود، هیچ‌گاه حسین در مشکل جنگ در نماند و حتی در محاصره شدید راهی را پیدا می‌کرد و محاصره را می‌شکست. هیچ‌گاه قواره‌ها و فاکتورهای کلاسیکی ارتش‌های دنیا، قدرت ابتکار و نوآوری او را محدود نمی‌کرد. حسین را باید شناساند. حسین قابل الگوبرداری در جامعه است. همه جوانان دنباله‌رو حسین خواهند بود. ما چرا به خودمان فشار می‌آوریم از جاهای مختلف الگو بگیریم و در ایران تبلیغ کنیم. این قهرمانان کنار دست خودمان هستند.
منابع:
۱- کتاب شور عاشقی-سید علی بنی لوحی
۲- کتاب فاتحان خرمشهر-حماسه سردار شهید احمد کاظمییی-مرتضی مساح
۳- کتاب فاتحان خرمشهر-حماسه سردار شهید احمد کاظمییی-مرتضی مساح
۴- کتاب خورشید شلمچه-سید علی بنی لوحی