بلافاصله پس از انتشار تصاویر دادگاه، در  اینترنت تصاویری ایجاد و منتشر شد که به مقایسه این تصاویر با تصاویر قبل از زندانی شدن محمد علی ابطحی و محمد عطریان فر می پرداخت. دیروز همه از دیدن چهره پریشان ابطحی و عطریان فر متعجب بودند، گویا تاکنون هرگز این دو نفر را اینگونه ندیده بودند!

ولی من دیده بودم! من هر دو نفر را در همین حال پریشانی دیده بودم! البته بسیار جوان تر از امروز با مو و ریشی که هنوز سیاه بود و جوانی در چهره آنان موج می زد.

به خاطر دارم روزی به اصرار دوستان به موزه ای در میدان توپخانه تهران که نام آن را “عبرت” گذاشته اند و نمی دانم چقدر عبرت گرفته اند، رفتیم.

در اوایل بهمن ماه سال ۱۳۵۰ در اجرای دستور محمد رضا شاه ایران، کمیته مشترک ضد‌خرابکاری ساواک- شهربانی در محل زندان موقت اطلاعات شهربانی تشکیل شد. کمیته مشترک محل استقرار مجرب‌ترین و خشن‌ترین شکنجه‌گران شاه بوده است. سال ۱۳۷۹ در زمان دولت سید محمد خاتمی، این زندان به موزه عبرت تبدیل شد.(گزارش کامل آن بازدید را به زودی در وبلاگم منتشر می کنم)

آن زندان بندی به نام بند(۳) داشت که بعد از تبدیل شدن به موزه به بند “چهره های ماندگار” نام گذاری شده بود. سرتاسر راهرو عکس های چهره هایی که در این بند و این زندان نگه داری می شدند نصب شده بود. در بین نام ها و عکس ها، نام چهره های ماندگاری که در تصویر آنان جوانی موج می زد دیده می شد. محمد بسته نگار، مهدی کروبی، مرتضی حاجی، آیت الله سید علی خامنه ای، سید هادی خامنه ای، آیت الله اکبر هاشمی رفسنجانی، آیت الله منتظری، لطف الله میثمی، عباس دوزدوزانی، محمد هاشمی، عسکراولادی، بادامچیان، غلامحسین کرباسچی از جمله افرادی بودند که عکس آنان در این بند دیده می شد. عکس محمد عطریان فر و محمد علی ابطحی نیز آنجا بودند. اگر به آنجا مراجعه کنید، عکس آنان تقریباً با فاصله اندک روبروی یکدیگر است(اگر تاکنون حذف نکرده باشند)

دو چهره جوان از این دو مبارز سیاسی علیه ظلم و استبداد در آن موزه دیدم. اجازه عکس برداری نداشتیم ولی عکسی از چهره محمد علی ابطحی در آن زندان دارم. به خاطر دارم سال ها قبل(۴ یا ۵ سال قبل) خود محمد علی ابطحی این عکس را در وبلاگش گذاشت. راهنمای موزه در خصوص وضعیت این زندانیان سخن می گفت: “اینان در رژیم شاه محکوم به اقدام علیه امنیت کشور شده اند” نمی دانم شاید آن زمان هم اعتراف کرده اند چون می دانم آن زمان در آن زندان، حسینی(شکنجه گر معروف ساواک) مامور اعتراف گیری بود! و می دانم در آن زمان هم هرکس اعتراف کرد هیچ کس باور نکرد چون حسینی را می شناختند و طعم تلخ شلاق او را می دانستند. پس تو هم باور نکن برادر……….

اللهم اشغل الظالمین بالظالمین

رضا ارحام صدر که از هنرمندان برجسته و صاحب سبک کشورمان به شمار می رود، ساعت ۱۶:۳۰امروز در منزل شخصی خود در گذشت.

وی که متولد ۱۳۰۲ بود، بیش از ۵۰ سال به اجرای بدون وقفه تئاترهای اجتماعی و طنز پرداخت.

ارحام صدر که دانش آموخته فلسفه است، در خصوص ورود خود به صحنه تئاتر گفته بود:«هنگامی که در کلاس چهارم متوسطه در مدرسه ادب اصفهان قرار بود جشنی برگزار شود و در آن نمایش هم باشد و قرار شد که گروه نمایش از بچه‌های مدرسه ادب باشد.آن زمان جناب آقای کتابی بود و مرحوم ناصر فرهمند، علی  اصغر جهانشاهی که در این مدرسه ریاضیات درس می‌داد و بعدها پدر خانم من شد، سر کلاس آمدند و با اشاره آنها به دنبالشان از کلاس خارج شدم. در طول فاصله کلاس تا دفتر در فکر بودم که این بار چه کسی از من شکایت کرده است و وقتی وارد شدیم هر سه نفر آقای کتابی- علی اصغر جهانشاه و مرحوم ناصر فرهمند با محبت براندازم کردند، عاقبت مرحوم ناصر فرهمند گفت به ما خبر دادند که تو توی کلاس مزه پرانی و ادای همه را در می‌آوری حالا می‌خواهیم ببینیم در تأتر هم می‌توانی همین کار را بکنی. من داشتم از خوشحالی پر در می‌آوردم که آقای کتابی اضافه کرد ما در مدرسه می‌خواهیم یک تأتر به روی صحنه ببریم و شما هم باید نقش یک محصل بی انضباط را بازی کنی.من و بچه‌های مدرسه نمایش( رفیق ناجنس) را به روی صحنه بردیم و یادم هست که این نمایش یک هفته ادامه داشت و به این ترتیب وارد صحنه تأتر شدم.

ارحام صدر که اکثر کارهای او طنز و با رویکردی اجتماعی بود و به همین دلیل نیز به شکر پاره اصفهان شهره شده بود می گفت وقتی مردم را می خندانم احساس آئینه بودن و آئینه شدن تا خودشان را به خودشان نشان بدهم.

وی در خصوص ورود خود به تئاتر طنز نیز اینگونه گفته بود:«در تأتر سپاهان یک شب هنر پیشه کمدی آقای بنی احمد که نمایش را با لهجه کاشی بازی می‌کرد مریض شد. من هم همان نقش ایشان را با لهجه اصفهانی بازی کردم. و فردا شب حالش خوب شد و آمد ودیگر خودش بازی کرد، و از آنجا شد که من کمدین شدم.»

ارحام صدر که بیشتر نمایشهای کمدی اش رنگ و بویی اجتماعی و انتقادی داشت در خصوص این سبک گفته بود:«وقتی آقای محمد علی رجایی از کرمان به اصفهان آمد، آقای رجایی سه دختر داشت که هر سه دخترش با خودش بازی می‌کردند. آقای فرهمند و جهانشاه و رفیعی همگی موافقت کردند که نمایش‌های کمدی انتقادی که به من پیشنهاد داده بودند را بازی کنیم و درد و دل‌های مردم و سختی های زندگی را در قالب کمدی به نمایش در بیاوریم، و استاد فرهمند به من پیشنهاد کرد که نقش حاج عبدالغفار را بازی کنم و چون سرباز رزم خود است، بازی کرد و من هم چند نمایش اجرا کردم که این چند نمایش انتقادی در مورد مردمی بود که مالیات می‌دادند و اداره مالیات از افرادی مالیات می‌گرفت که تمام دستهاشان پینه دارد.به عنوان مثال از واکسی- حلبی‌ساز- نانوا- نجار و آهنگر، در کل برای همه نمایش کمدی انتقادی به نمایش می‌گذاشتم و با استقبال زیادی روبرو می‌شد. خاطرم هست که نمایشی برای مالیات به نمایش گذاشتم و با استقبال زیادی روبرو شد. یادم هست در نمایشی که در مورد مالیات اجرا کردم بنابراین شد که مالیات‌ها را از افراد زحمتکش ‌بگیرند و ثروتمند‌ها معاف ‌شوند. پس از نمایش، مردم یک ربع کف می‌زدند، نمایش‌های ما این قدر با استقبال روبرو می‌شد که بلیت‌های ما تا ساعت ۴ بعد ازظهر تمام می‌شد و مردم به خودشان می‌گفتند که این نمایش را که درد و دل ما مردم را می‌گوید باید دید و این را بگویم تأتر زبان گویای مردم شد و نمایش (مکتب کمدی انتقادی) به نام ما ثبت شد، و هنوز می‌گفتند و می‌گویند که رضا ارحام صدر این سبک را متداول کرده است و هنوز کسانی که فرهنگ تأتر دارند می‌گویند رضا ارحام صدر پایه گذار کمدی انتقادی است.»

وی که در  ۱۷۶ تئاتر، در مدت  حاصل ۴۷ سال فعالیت تئاتری خود در چند فیلم سینمایی از جمله شب نشینی در جهنم، یک اصفهانی در نیویورک، ‌جعفر خان از فرنگ برگشته و  افسانه شهر لاجوردی، نصف جهان  و یک فیلم که درباره زندگی خود او ساخته شده بود به ایفای نقش پرداخته بود.

گفتنی است مراسم تشییع این هنرمند برجسته کشورمان، صبح سه شنبه در اصفهان انجام می شود.

در حالی که مساله تخلف آشکار مدیران قطار شهری و شهرداری اصفهان  برای عبور تونل مترو از زیر خیابان چهارباغ عباسی اصفهان لاینحل مانده و علیرغم نظرات صریح کارشناسان و همچنین دستور شورای عالی ترافیک کشور و بازپرس شعبه ۵ دادگستری اصفهان مبنی بر عبور نکردن مترو از زیر چهار باغ عباسی بدلیل اظهارات ضد و نقیض مدیران قطار شهری ، شهرداری و اعضای شورای شهر، نگرانی های بسیاری در خصوص سرنوشت مجموعه آثار تاریخی خیابان چهار باغ عباسی وجود دارد صبح امروز شهروندان اصفهانی شاهد تاسیسات گمانه زنی در فاصله ای کمتر از ۴۰ متری سی و سه پل بودند.بنا بر اظهارات کارشناسان میراث فرهنگی بدلیل بافت خاص سی و سه پل حداقل فاصله لازم برای در امان ماندن این بنای بی نظیر جهانی از لرزش های حاصل از عبور مترو بین ۱۵۰ متر تا بیش از ۴۰۰ متر است  و وجود تاسیسات گمانه زنی در فاصله ای کمتر از ۴۰ متر این نگرانی را بوجود آورده که مسئولان فظار شهری اصفهان قصد دارند همچون گذشته خودسرانه و بی توجه به نظر کارشناسان تونل مترو را از نزدیکترین فاصله به سی و سه پل عبور دهند .

منبع: پایگاه آگاهی رسانی محیط زیست ایران (زیستا)

حساسیت های ویژه آخرین شب اجرا
به نظر می رسید تجربه عوامل اجرایی کنسرت در شش شب گذشته، باعث نظم خوب کنسرت در شب آخر کنسرت شده بود. جستجوی بدنی شرکت کنندگان و جلوگیری از ورود دوربین های فیلم برداری و عکاسی و حساسیت عوامل اجرایی نسبت به این مساله در خلال برگزاری کنسرت، باعث حل این مشکل در شب آخر اجرای کنسرت گروه شهناز شده بود. هرچند تاخیر ۴۰ دقیقه ای در شروع مراسم، به این نظم خوب خدشه وارد کرد، ولی در مجموع در قیاس با شنیده ها از شب های گذشته به نظر می رسید در شب آخر شاهد کار ممتازتری از عوامل اجرایی کنسرت بودیم. شاید بزرگترین مشکل بعضی از حاضرین وجود دوربین هایی بود که برای ضبط تصویری جلسه در شب آخر در محل های مخصوص قرار گرفته بودند و مشکلاتی برای دید بعضی از حاضران بوجود آورده بود که استاد شجریان در آغاز به خاطر این مشکل، که به حاطر پوشش تصویری مراسم در شب آخر اجرا بوجود آمده بود، از حضار پوزش خواست.

محمدرضا لطفی، میهمان ویژه آخرین شب اجرا
حضور مهمانان ویژه در شب آخر کنسرت از بزرگترین وجوه تمایز این شب بود. “محمد رضا لطفی” سرپرست گروه‌های سه‌گانه شیدا و “حسین علیزاده” از میهمانان ویژه آخرین شب برگزاری کنسرت گروه شهناز بودند که محمدرضا شجریان در آغاز با این جمله “حضور دوستان و یاران قدیمی باعث دلگرمی است” از حضور آن ها قدردانی کرد. خاطره حضور محمد رضا شجریان در کنسرت پرویز مشکاتیان در آذرماه سال گذشته که در پاسخ به اقدام دوستانه و دلگرم کننده ی قبلی پرویز مشکاتیان – که در کنسرت تابستان استاد شجریان حاضر شده بود انجام شد، نوید حضور محمد رضا شجریان در کنسرت های آینده محمدرضا لطفی و گروه شیدا را می دهد.

عکسی کمتر انتشار یافته ازاستاد شجریان و استاد لطفی در سال های دور

و اما شهناز….
کنسرت تابستان ۸۷ شجریان در غیاب یاران بزرگ و دیرین شجریان و بدون حضور اساتیدی چون “علیزاده” و “کلهر” و همچنین شجریان جوان(همایون) که به دلیل همکاری با گروه دستان برای برپایی کنسرت تابستانه داخلی دراین کنسرت حاضر نبود، با گروهی جدید که اکثر اعضای آن را جوانانی جویای نام تشکیل می دادند و سرپرستی آن را “مجید درخشانی” به عهده داشت برگزار شد.البته یکی دیگر از شجریان ها(مژگان)به عنوان نوازنده سه تار در گروه شهناز، پدر راه همراهی می کرد. روی آوردن به همکاری با جوانان در گروه جدیدی که شجریان در سال جاری با آن به اجرا می پرازد کاملآ مشخص بود و هرچند چشم حضار به دنبال افرادی صاحب نام برای نواختن سازها می گشت ولی در اجرا گروه شهناز کار خوبی از خود به یادگار گذاشت. البته در شب آخر مراسم، ضبط تصویری مراسم که برای تهیه CD کنسرت انجام می شد باعث شده بود گروه بهترین تلاش خود را انجام دهد تا یکی از بهترین روزهای اجرا را داشته باشد. کنسرت در دو بخش و در دو دستگاه شور و همایون نواخته شد. تصنیف “چشم یاری” در دستگاه همایون با غزلی از حافظ و همچنین تصنیف “رندان مست” با غزلی از مولانا با بیشترین استقبال از سوی حاضران در کنسرت روبرو شد. به طوریکه در پایان کنسرت همه حضار دقایقی ایستاده به تشویق استاد و گروه شهناز پرداختند. در پایان کنسرت در آخرین شب برپایی مژگان شجریان به همه اعضا گروه یک شاخه گل اهدا کرد و محمدرضا شجریان در پاسخ به حرکت دختر، شاخ گلی به وی اهدا کرد و او را در آغوش گرفت.